Η «ονειρική ζωή του Σουχάνοφ».  Ένα  «Αιρετικόν»  για τους εγκόσμιους θρήσκους.

 «Η ονειρική ζωή του Σουχάνοφ» είναι το πρώτο μυθιστόρημα της Olga Grushin.  Απέσπασε πολλά βραβεία και διακρίσεις. Ανάμεσα τους το NYPL Young Lions Award 2007 και το βραβείο του καλύτερου βιβλίου της χρονιάς από τους ΝΥ Times. Το μυθιστόρημα έχει ήδη μεταφραστεί σε δεκατρείς γλώσσες σε όλον τον κόσμο.  Στα ελληνικά κυκλοφόρησε το 2008 από τις Εκδόσεις ΠΑΠΥΡΟΣ με μετάφραση της Σίνου Κίρα.

Όχι δεν πρόκειται ούτε για του Ρίντ το 100 μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο, ούτε για τις Θέσεις του Απρίλη από την Σύγχρονη Εποχή.  Και φυσικά η Grushin έγραψε  και άλλα πετυχημένα επίσης βιβλία όπως το “Forty rooms” ή το “Concert Tickets”.  Όμως είναι σίγουρα ένα βιβλίο που οφείλουμε να πιάσουμε στα χέρια μας , τώρα που η Ρώσικη στέπα και ο χιονισμένος  Βόλγας με όλη του την υγρασία,  έρχεται κοντά στις βιβλιοπροτιμήσεις μας και στις βιβλιοθήκες μας , επί των 100 Χρόνων της Ρώσικης Επανάστασης. 

Η Olga Grushin γεννήθηκε  το 1971 στην Μόσχα  και έζησε στην Πράγα μέχρι τα δέκα της χρόνια. Σπούδασε Ιστορία της Τέχνης στο Μουσείο Καλών Τεχνών Πούσκιν και δημοσιογραφία στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Το 1989 αναχώρησε για τις ΗΠΑ. Εργάστηκε ως ερευνήτρια και μεταφράστρια στο Κέντρο Κάρτερ και ως επιμελήτρια στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Το 2002 έγινε πολίτης των ΗΠΑ. Το περιοδικό Granta την κατέταξε ανάμεσα στους καλύτερους πρωτοεμφανιζόμενους Αμερικανούς συγγραφείς του 2007.

Η πλοκή του έργου έχει ως εξής παρουσιασμένη εν πολλοίς και το οπισθόφυλλο. Εδώ και χρόνια, ο Ανατόλι Σουχάνοφ, ο πρωταγωνιστής της υπόθεσης, προσανατολίζει τη σοβιετική τέχνη μακριά από τις διεφθαρμένες επιδράσεις της Δύσης. Λογοκρίνει καλλιτέχνες και καταδικάζει κινήματα που υπηρετούν τον καπιταλισμό και τις αξίες του, με τις ευχές του κόμματος και της γραφειοκρατίας.  Ως κριτικός τέχνης απέκτησε την αμέριστη αποδοχή των συντρόφων του, την ασφάλεια της θέσης ενός ανώτερου κρατικού υπαλλήλου (bless)  και μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή.                                                                  

Ο Σουχάνοφ έχει ξεχάσει πως κάποτε ήταν ένας ταλαντούχος πρωτοποριακός ζωγράφος, ανοιχτός σε διάφορα ρεύματα και καλλιτεχνικά οράματα, πριν τον καταπιεί η μονολιθικότητα και η στεγνότητα ενός συστήματος που εισέβαλε σε κάθε πτυχή δημιουργικότητας. Παλιότερα δημιουργούσε τέχνη, σήμερα τη λογοκρίνει αυστηρά. Καθώς η περεστρόικα γύρω στο 1985 αλλάζει τις αυστηρές δομές του Κρεμλίνου, ο τέλειος κόσμος του Σουχάνοφ κλονίζεται.                

Η ασφάλεια μιας ζωής που βασίζεται σε «αλήθειες»  παύει να υπάρχει. Απωθημένες εικόνες και μνήμες έρχονται να ταράξουν τα θεμέλια της επιτυχημένης ζωής του. Κινήματα και νεανικά όνειρα διαφιλονικούν με την κομματική και ασφαλή, γερασμένη και γκρίζα  ζωή. Παράξενα όνειρα εισβάλλουν στην πραγματικότητα και απειλούν να καταστρέψουν όλα  όσα κατέκτησε θυσιάζοντας τα νεανικά καλλιτεχνικά του οράματα-και την πνευματική ελευθερία της αμφιβολίας.

Ο Σουχάνοφ στο βιβλίο της Olga  ενσαρκώνει ακριβώς τον εγκόσμιο θρήσκο. Αυτόν που χτισμένος μέσα σε κάποιες  αυταπόδεικτες αλήθειες για τον κόσμο γύρω αυτό-ακυρώνεται πρώτα ( τα νεανικά του οράματα)  και ακυρώνει έπειτα όσες  διαφορετικές από τις δικές του απόψεις, διάφορες ξένες «αιρέσεις» ως ότου νιώσει αυτήν την επιβεβαίωση που δίνει η ονειρική ζωή στο καθένα μας. Οποιαδήποτε θέληση, σκίρτημα της ψυχής, ή μια ενδόμυχη αμαρτία, θα  μπορούσε να ραγίσει αυτόν τον τοίχο. Οτιδήποτε δηλαδή το ανθρώπινο θα έπαιρνε πίσω την επιβεβαίωση.                    

 Και είναι γλυκιά μια τέτοια επιβεβαίωση.  Σε ξεκουράζει από το βάρος των αμφιβολιών, από την επίπονη αυτή διαδικασία της παραγωγικής σκέψης και όχι της απλής ερμηνείας άνωθεν εντολών. Σε εξυψώνει ανάμεσα στους ομοίους σου, στην κλίκα των αγίων, δίνοντας σου το κύρος της σιγουριάς. Και σαν άλλος ιεραπόστολος  με το βαρύ μαύρο αμπέχονο,  κηρύττεις τον δοξασμένο λόγο.

Όμως όπως και στην περίπτωση του Σουχάνοφ, αυτός ο «ονειρικός κόσμος», κάποτε τελειώνει.  Είτε με την Περεστρόικα, είτε με κάτι άλλο. 

Και είναι ακριβώς αυτή η συνειδητοποίηση που καταστρέφει τα ονειρικά τοιχώματα,   πως « ο κόσμος είναι πραγματικά σκοτεινός και αμαθής, έτσι όπως ήταν την εποχή του Ρουμπλιόφ, όμως με όλες τις αδικίες και τη φρίκη και τη βλακεία, η ομορφιά πάντα επιβιώνει και δε θα υπάρξει ποτέ ανώτερη αποστολή απ’ το να κάνουμε τον κόσμο πλουσιότερο και πιο αγνό προσθέτοντας περισσότερη ομορφιά, κάνοντας ακόμα κι έναν άνθρωπο να κλάψει σαν παιδί στα πενήντα τρία του χρόνια».    

Καλές αμφιβολίες.                                                                                                      

του Ραφαήλ Μπελενιώτη

[ 64 επισκέψεις | 1 σήμερα ]

About The Author

Σχετικά videos

LEAVE YOUR COMMENT